In de zorg wordt veel gebouwd.
En nog vaker verbouwd.

Met goede bedoelingen, dikke rapporten en indrukwekkende tekeningen. Maar één ding ontbreekt verrassend vaak: bewijs van hoe het werk écht gebeurt. 

Dan is ontwerpen geen vak meer, maar een gok. En wie gokt, speelt niet met zijn eigen geld, maar met zorggeld.

Het gebouw dat vergat te luisteren

Het nieuwe verpleeghuis stond er prachtig bij: glas, groen, licht.
De architect had maanden aan het ontwerp gewerkt. De bestuurder was trots, de subsidie was binnen.

Op dag twee gebeurde er iets geks.

Een verpleegkundige liep ’s ochtends naar de medicijnkamer.
Toen naar kamer 14. Terug. Naar de wasruimte. Terug naar 14. Naar het kantoor. Weer terug. Aan het eind van haar dienst had ze 8 kilometer gelopen. Voor 12 bewoners. Niemand had het zo bedoeld. Maar het gebouw had wel beslist.

Niemand had het zo bedoeld.

Maar het gebouw had wel beslist.

De illusie van zekerheid

Elk ontwerp begint met een gevoel van zekerheid. 

Normen. Ervaring. Referentieprojecten.

“Dit werkt elders ook.”
“Zo doen we het al jaren.”

Maar zorg is geen copy-paste-systeem. Elke organisatie heeft een eigen ritme, pieken, omwegen en noodgrepen.

Ontwerpen zonder data strijkt die verschillen glad tot gemiddelden. Dan bouw je voor een zorgproces dat niet bestaat.

De kaart die niemand tekende

Voor de verbouwing waren er gesprekken. Over visie, zorgfilosofie, kleuren en materialen. 

Maar niemand vroeg: “Kun je een dag meelopen?”

Niemand tekende een spaghetti-kaart van looplijnen. Niemand meet hoe vaak iemand naar de spoelruimte loopt, waar artsen elkaar kruisen of welke route de schoonmaker aflegt.

Het ontwerp kwam voort uit normen, ervaring en aannames.
Niet vanuit wat hier, in dit team, op deze afdeling, elke dag gebeurt.

Wat data zichtbaar maakt en schuurt

Data laat zien dat processen rommelig zijn.
Dat mensen dagelijks compenseren.
Dat routes kruisen waar ze nooit hadden mogen kruisen.

Het maakt zichtbaar:

• hoeveel extra meters er per dag gelopen worden
• waar wachttijd structureel ontstaat
• waar ruimte logisch lijkt, maar verkeerd werkt

Niet incidenteel. Structureel.

Precies daarom wordt data vaak genegeerd.

Het gebouw als stille bestuurder

Een zorggebouw stuurt gedrag. Altijd.

Het bepaalt:

• wie je ziet
• wie je mist
• hoe vaak je elkaar kruist
• waar stress ontstaat 

Niet omdat mensen falen,
maar omdat ruimte iets afdwingt.

Ontwerpen zonder te meten is blind ontwerpen.
En blind ontwerpen in de zorg is geen foutje, maar een risico.

Het toneel van efficiëntie

Na een half jaar volgde een verbetertraject. 

Doel: efficiënter werken.

Er kwamen trainingen. Protocollen. Afspraken.

Alleen het gebouw bleef hetzelfde. 

De meters bleven. De kruisingen ook.

De verpleegkundige liep nog steeds dezelfde meters. De kruisingen bleven bestaan. De omweg naar de spoelruimte was een vast onderdeel van de dag geworden.

Efficiëntie zonder ruimtelijke data is toneel. Je optimaliseert wat zichtbaar is. Je traint mensen beter te bewegen in een ruimte die tegen hen werkt.

De rekening die elke dag terugkomt

Elke meter die verkeerd ligt, kost geen eenmalig bedrag. 

Het komt elke dag terug.

Die 8 kilometer worden honderden dagen per jaar gelopen.

Door een heel team.

Duizenden kilometers die niet bij bewoners worden besteed, maar verdwijnen in beton.

Ontwerpen zonder data is niet dom. 

Het is duur. 

En het is niet jouw geld. Het is zorggeld.

De methode die wél luistert

Data vertelt niet wat mooi is. Of inspirerend. Of vernieuwend.
Maar het vertelt wel wat klopt en vooral wat niet klopt.

Het dwingt je:

• eerst te kijken
• dan te kiezen
• en pas daarna te tekenen

Niet vanuit ideaalbeelden, maar vanuit gebruik.

Soms blijkt dat 5% verandering in indeling 20% proceswinst oplevert. 

Dat is geen magie. 

Dat is meten. En dat kan vóór de verbouwing.

Dit is waar de 5% Verbeteraar zit: niet in alles omgooien, maar in precies díe kleine ingrepen die een vastgelopen gebouw weer laten meewerken.

Wat als we stoppen met gokken?

Het verpleeghuis staat er nog steeds prachtig bij.
Maar de verpleegkundige loopt nog steeds. De routes kruisen nog steeds. 

En het gebouw bestuurt nog steeds, zonder dat iemand het doorheeft.

Tot de volgende verbouwing. Met nieuwe rapporten, nieuwe tekeningen en opnieuw dezelfde aannames. 

Tenzij we één ding anders doen.

Eerst luisteren. Dan ontwerpen.
Want ontwerpen zonder data is gokken met zorggeld.
En in een sector waar elke euro, minuut en meter telt, kunnen we ons dat niet meer permitteren.

5% Verbeteraar

Van data tot ontwerp tot bouwen